• ogród angielski
  • ogrody angielskie

Ogród w stylu angielskim

Popularny od XVIII w. zrywający ze sztucznością i rygorami ogrodów barokowych, nawiązujący do naturalnych ogrodów krajobrazowych. Miał charakter nastrojowo-sentymentalny z elementami architektury sztucznie nawiązującej do przeszłości, np. sztuczne ruiny, obeliski, świątynie, niby gotyckie lub antyczne budowle. Ogrodnicy wykorzystywali naturalne warunki miejsca, w którym zakładali ogród. Unikali też płotów oraz parkanów. Zamiast sztucznych ogrodzeń pojawiły się skały, żywopłoty oraz strumienie.

Ogród w stylu angielskim to przede wszystkim duży wypielęgnowany trawnik, rozległe rabaty kwiatowe w kolorach różu, bieli i fioletu, obficie kwitnące drzewa, a wszystko jakby stworzone ręką natury. Styl angielski to także romantyczne elementy architektoniczne w ogrodzie, nie wpraszajace się swą formą na pierwszy plan scenerii, np. kuta ławeczka przy starej gruszy, kamienny murek przy rabacie, rzeźba w zaroślach z bluszczu. Charakterystyczne dla tego stylu są również wszelkiego rodzaju pnącza oplatające altany i pergole, np. kwitnące wisterie, powojniki i pnące róże. Romantyczności i tajemniczości dodają też bluszcze obficie pnące się po murach i ogrodzeniach. W przeciwieństwie do francuskiego geometrycznego ogrodu styl angielski odrzucał szablonową, sztuczną regularność i linie proste, nawiązując do wyglądu najbliższej okolicy. Angielski ogród naśladował naturalny krajobraz i kładł nacisk na asymetrię, malowniczość, nieregularność i swobodę. Wzbogacony o wpływy chińskie, od końca XVIII w. rozpowszechnił się w całej Europie, wywierając dominujący wpływ na ogrody romantyczne. Za głównych twórców uważa się: W. Kent'a', L. Brown'a, W. Chambers'a. Najbardziej znane ogrody tego stylu znajdują się w Angli.